Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2009

Η αγάπη είναι μια στάση ζωής




Το ποιό σημαντικό δεν είναι τι μας συμβαίνει,αλλά πώς να το αντιμετωπίζουμε. Ελάχιστα μπορούμε να ελέγξουμε όσα λένε και κάνουν οι άλλοι,τις καταστροφές που μπορεί να προκαλέσει η φύση και το γεγονός οτι θα γεράσουμε και θα πεθάνουμε. Διαθέτουμε,όμως,απεριόριστο έλεγχο στο τρόπο που θ'ανταποκριθούμε καιθ'αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις αυτές. Πρέπει ολοι να παραδεχθούμε πως είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τις πεποιθήσεις, για τα πιστεύω μας,για τη στάση ζωής και για την συμπεριφορά μας. Αν, για παράδειγμα,είμαστε άστοργοι,άκαρδοι, χωρίς την ανάγκη του έρωτα και της αγάπης, δεν είναι ότι η ζωή μάς έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι κατά κύριο λόγο, εμείς αποφασίσαμε, συνειδητά, ν' αφήσουμε την αγάπη έξω απο την ζωή μας. Είναι ευκολότερο να βλέπουμε τον εαυτό μας σαν θύματα μιας βάναυσης μοίρας, παρά ν' αποδεχόμαστε τη συμμετοχή μας στο πρόβλημα. Δεν ωφελεί, ωστόσο, να φέρουμε ξανά την αγάπη στη ζωή μας αν δεν αναγνωρίσουμε οτι είμασταν τουλάχιστο εν μέρει υπεύθυνοι για την απουσία της . Οι Ζεν λένε κάτι σχετικό: Τώρα που κάηκε ο στάβλος μου, μπορώ να δώ το φεγγάρι. Η καταστροφή του στάβλου είναι τραγωδία ή πλεονέκτημα; Σωστός είσαι αν νομίζεις ότι είσαι. Δεν υπάρχει τίποτε καλό ή κακό, μόνο η σκέψη το κατασκευάζεi. WILLIAM SHAKESPEAR

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΣΟΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ


Χρονια σας πολλά φίλες και φίλοι μου όσοι γιορτάζεται σήμερα!!Οτι μα ότι επιθυμείτε ευχή μου απο καρδιάς!!!!!Η μεγαλόχαρη να σας δίνει υγεία πάνω απο όλα αγάπη και ότι άλλο επιθυμείτε!! Συγχωρείσθε με αν δεν σας εύχομαι προσωπικά όλους ,και όλες όσοι γιορτάζεται, μα ένα θλιβερό γεγονός για μια ακόμη φορά χτύπησε την πόρτα της ψυχής μου και τούτη την στιγμή . Μόλις χθές συνόδευσα στην τελευταία της κατοικία την αγαπημένη μου φίλη Βούλα Σιδηροπούλου-Στρατίδου στην γενέτειρά της Οινόη Κοζάνης σε ηλικια 47χρόνων,που εδώ και 5ΧΡΌΝΙΑ ΠΆΛΕΨΕ ηρωικά αυτό το αδηφάγο τέρας τον Καρκίνο.Μαζί της έκλεισε και ένα κεφάλαιο των νεανικών μας χρόνων της ζωής μας,διότι οι άνδρες μας ήταν φίλοι απο τα γυμνασιακά τους χρόνια και φυσικά δεθηκαμε και εμείς και απο τότε είμασταν αχώριστοι ως μια γροθιά.Σαφώς θα μείνουμε ως μια γροθιά και χωρίς ΑΥΤΗΝ ,γιατί θα παραμείνει στην καρδιά μας ,στην ψυχή μας,στο είναι μας!!! Συγχωρείσθε με αν δεν απαντώ στα ιστολόγια σας για λίγες μέρες, μα δεν δύναμαι ψυχολογικά τούτες τις στιγμές .Θα σας παρακολουθώ όμως σιωπηρά......Την αγάπη μου και τα φιλιά μου!! Σας ευχαριστώ!!!